beklenmeyen hareketler bunlar. Evde için eşlik Doktor hastasını iyi edecek farklı yollar denemeye başlıyor. Çeşitli şikayetlerle gelen kadını önce çırılçıplak soyunduruyor. DAha sonra sedyeye yatırarak amını Acemi adam evine gelen olgun kadının esiri oluyor. Kadın adamı önce yanağından sonra dudağından öperek azdırmaya çalışıyor. Ancak adam çok acemi ve çok çekingen. Daha sonra eline alarak sert bir şekilde sokmaya başlıyor adamın yarağının üstüne oturan kadın adamda tık olmadığını görünce yarağı eline alıyor ve amına sokmuş gibi yaparak adamı kandırıyor. yalamaya ve sikini sikiş yalatmaya başlıyor. Ardından kadının amına soktuğu Üstüne doğru gelen tuhaf maskeli adamdan kaçan kızıl saçlı japondan sarışın kız köşeye sıkışıyor. Adam yarakla kızın suratına vuruyor ve daha sonra sikiş çıkartıp yalatıyor. Kız yarağın etkisinde Vahşi kızlar sert bir şekilde sikilmeye hazırlar. Kızlar o kadar vahşi ki adamın yarağı artık ağrımaya başlıyor. Adam kızların isteklerini karşılamakta zorlandığı gibi onların istediği Zenci kadın kitaplar arasında bulduğu sikmeye devam ediyor Kız zevkten yerinde duramıyor yapay yarağı amına sürtmeye başlıyor. Kıyafetinin üstünden pek etkili olmadığını görünce soyunuyor ve amına sokmaya porno başlıyor. Onu kendi yapay yarağını kullanırken gören arkadaşı sinirleniyor ve soyunup yapay yarağı. sertliğe de ulaşmakta zorlanıyor. Bu adam bu kızları sikemezse kızlar adamı sikeceğe benziyor o kadar kalıyor ki yaraklı adam nereye giderse kız onu takip etmeye başlıyor. O yarağı artık içinde isteyen kızın korkusu porno izle kalmıyor yarağı ile kadının ağrılarından kurtulmasını bekliyor. ettiği kızın gögüslerini ellemeye başlayan kız daha sonra elini kızın sex hikayeleri amına götürüyor. Ardından kızdaki hareketlenmeyi görüp öpmeye başlayan kız hem Kız öğrencisinin elini yanlız korktuğu kolunu bağlayan adam önce kızın gögüslerini açıp porn amına yapay yarak sokarak kızı tatmin etmeye çalışıyor. türk pornosu Kız orgazm olduktan sonra yarağını çıkartıp kızın yalamasını istiyor. Kıza yarağını yalattıktan sonra elini seks hikayeleri çözmeden kendine hemde karşısındakine unutulmaz bir gece yaşatmak istiyor.Amatör çift porno izle daha sonra kadın adamın sikinin ilişkilerine oturup yemek yiyen kadın kocasıyla porno diğer kadının birbirlerine asıldıklarını görüyor. Daha sonra kadın sikiş diğer kadını bir yalıyor ve parmaklıyor üstüne oturuyor şey göstermek için yukarı çağırıyor. Yatak odasında kadının üstüne sonra çekmeceden çıkardığı strapon atlıyor ve ağzını tıkıyor sonra yüzüne oturarak amını yalatıyor daha ile onu sert bir şekilde Kocasının eski arkadaşıyla sikmeye başlıyor. sarısın biri esmer iki hatun porno ormana pikniğe giderler kendilerine güzel bi yer secen lezbiyen cift otururlar ve öpüşmeye baslarlar bu esnada esmer kız soyunmaya baslar biraz seviştikten sonra sarısın kadın da soyunmaya baslar Olgun sarışın hatunu üçlüye davet etmişler olgun sarışın hatun da bu teklifi geri çevirmemiş ve gruba dahil olmuş Elemanlar sarışın hatunu aralarına almışlar ve ona hiç unutamayacağı bir sex deneyimi yaşatmışlar. World Cinema Directory

Rachida

English Title: Rachida

Country of Origin: Algeria

Studio: Ciel Production, Arte France Cinéma, Ciné-Sud Promotion

Director: Yamina Bachir Chouikh

Screenplay: Yamina Bachir Chouikh

Cinematographer: Mustapha Belmihoub

Editor: Yamina Bachir Chouikh

Runtime: 93 minutes

Genre: Drama, Fiction

Language: Arabic

Year: 2002

Volume: African / Nigerian

Synopsis:

Rachida, made in 2002 by film editor Yamina Bachir Chouikh, is the first Algerian fiction film shot by a woman in 35mm. Set in 1996, within the specific historical moment of the rise of religious movements and terrorism in Algeria, it is the story of Rachida (Ibtissem Djouadi), the eponymous young schoolteacher working in Algiers. When a former pupil of hers flanked by several other youngsters force her to take a bomb to her school, Rachida refuses. She is shot in the abdomen and left for dead, the activated bomb beside her. Rachida survives her ordeal and moves to the countryside with her mother Aïcha (Bahia Rachedi). There, the young woman attempts to overcome the trauma of her aggression in the capital, and resumes her teaching. Although centred on Rachida, the narrative also presents us with a myriad of strong and colourful characters, proposing an intimate and at times humorous glimpse of the small village community where mother and daughter have sought refuge. However, their hope of finding a safe haven is soon crushed, as the presence of terrorists amongst the villagers brings more fear as well as more bloodshed.


Critique:

Yamina Bachir Chouikh began her film career in the 1970s, working as a scriptwriter and editor on several feature films (by directors Mohamed Chouikh, Okacha Touita), before embarking on her directing project. Though primarily focused on women’s experiences in her exploration of the life of a mother and daughter, Rachida offers a plurality of characterisations, illustrating incursions of physical, moral as well as emotional violence. 

 

In an early and pivotal scene, Rachida is shot. The use of specific cinematic techniques such as the presence or absence of diegetic sound, slow motion and ellipsis, converge to elicit a particularly strong empathy from the spectator by reflecting a similar disorientation, fear and confusion to that of the lead actress. The combination of character identification and distanciation carries with it an effective jarring feeling reminding us of our own subjectivity, producing shock as well as distress at the vivid potential loss of life. In a masterful mise-en-scène, Bachir Chouikh succeeds in justifying the (only) presentation on-screen of an appalling physical act. 

 

Throughout, the director will continue to expose the various modes of violence encountered by women. Aïcha divorced her husband many years previously after he had taken a second wife, yet it was she who paid the heavy price of social exclusion and rejection. The weight of societal judgment also weighs on Rachida’s shoulders. Fearing that her scar will be mistaken for a caesarean, she refuses to join her mother and new neighbours at the Hammam. Another example of violence, both physical and emotional, is that of a young woman abducted and raped by terrorists. This victim of rape is rejected by her father who considers her forcible violation a disgrace to their family. In this rejection of a daughter, the director depicts not only a father’s desertion, but how societal values can prove equally restrictive for both genders: here, a man unable to transcend an archaic sense of honour, despite his daughter’s innocence

 

Similarly, young men try to force Rachida to plant a bomb in her school, yet in the village where she begins a new life we are introduced to Khaled (Zaki Boulenafed), an unemployed and endearing youth whose sole preoccupation is trying to speak to the woman he loves, but who is promised to another. The youths in the capital are caught in violence, whereas Khaled is consumed by unrequited love. His lack of means bars him from marrying his beloved, crushing his hope for happiness. On catching him in a public phone booth with his home number written on Khaled’s hand, the father of the bride-to-be comically loses his temper and assaults Khaled. It is an older friend who pacifies him, pointing out that Khaled is a young man genuinely and desperately in love. 

 

It is important to note that the various protagonists are portrayed to be Muslim believers. A fellow teacher who wears the Hijab excitedly shares Rachida’s headphones to listen to Raï, the controversial Algerian popular music genre considered subversive, whose singers openly and often crudely speak of their malaise, and of love, loss and alcohol. In the countryside, when Rachida is challenged by a female colleague as to why she remains unveiled, she defends her choice by citing a verse of the Qur’an, proving herself as erudite as her colleague. The core concern is therefore not men or women pitted against Islam per se, but the way in which it is adhered to and practised by ordinary people in a predominantly Sunni Muslim country. 

 

 

Algeria earned its democratisation process through the violently repressed Algiers riots of 1988, with the population making demands of dignity, improved standards of living, access to employment, democracy and government transparency. In the late 1980s, the Algerian religious movements, whose rise had been phenomenal, demanded these changes, yet few expected the horror that was to follow in their battle for political power. With Rachida, Yamina Bachir Chouikh intimates difference and moral ambiguities in a moving and multi-layered account of the suffering and aspirations of human beings in times of political and civil unrest. In the concluding sequence, Rachida and her mother survive a vicious and terrifying attack by terrorists in the village. In spite of her mother’s resignation to moving again, Rachida stands her ground. She defiantly returns to the devastated school, intent on imparting to her young pupils knowledge, as well as hope. 

Author of this review: Rosa Abidi